Huzur

Vakit geçmek bilmiyor artık, ne günlerim geceye ne de gecelerim gündüze kavuşabiliyor. Çaresiz bir bekleyiş içerisindeyim. Herkesi bekleyen son beni biraz erken karşılayacak biliyorum. Kalbim başkalarının kalbi gibi uzun süre tutunamayacak bu hayata. Belki kalbim değil zihnim kaybedecek bu savaşı ilk. Acı, gözyaşı ve çaresizlik kaç kalp kaç zihin vardır ki bunlara rağmen uzun bir yaşam için savaş versin, hayata sımsıkı tutunsun. Hele vücudum çoktan pes etmişken; bacaklarım aslında hiç ağır olmayan vücudumu bile taşıyamıyorken; ne zaman, ne zaman? Ne zaman bitecek bu çaresizlik, ve ne zaman kavuşacağım insanlara vaad edilmiş sonsuz huzura?