Anlam

Önümde kitaplar, boş gözlerle bakıyorum. Ne ben onların dediklerinden, ne de onlar benim dediklerimden bir şeyler anlıyor. İzliyoruz birbirimizi, nereye gider bu konular, nereye gider bu adam.

Sadece bir ses, bir gülenyüz, bir gel bekliyorum, bir çileye son noktamı koymak için. İşte bu yüzden bakıyorum kitaplara belki çileme deva olurlar diye beyhude bir umutla.

Her gün bana bir şeyler anlatan kitaplar, bugün anlamsızlar dillerini çözemiyorum bir türlü, bildiğim harfler, bildiğim şekiller, bildiğim cümle düzenleri, ama anlayamadığım bir lisan. Ben mi onların dilini konuşmuyorum artık yoksa onlar mı benimkini?

Yoksa anlamsızlaştı mı herşey bende dahil, kimse için birşey ifade etmiyor mu kelimeler? Yoksa sadece ben mi? Sadece ben mi çaresizim? Peki ya sen? Sen bana bu kadar anlamlıyken benim sende bir anlamım kaldı mı?